*Han(3) - Ben Nerede Başlıyordum

Her evin kendine ait kuralları olurdu. Bizim evin kuralları da benim tek çocuk olmamla başlıyordu. Yani, her türlü duyguyla iki kat mücadele etmem gerekiyordu. Attığım her adımın, yapacağım her işin sonrasının doz aşımına uğratılacak bir karşılığı mutlaka vardı. Hep daha fazla merak edildim. Sorguya çekildim. İzlendim. Dinlendim. Arandım. Her şey 'fazlaydı'. İstanbul'a gitme kararımı açıkladığımda da hiçbir şeyin sakin ve sessiz olmayacağını, tam da bu sebeplerden dolayı çok iyi anlamıştım. Kolay olmayacaktı. Kendimden başka ikna etmem, hatta belki de savaşmam gereken iki kişi daha vardı. Ama her ne olursa olsun o merdivenleri çıkmaya kararlıydım. Bir yerden başlamalıydım. Üstelik seviyordum ve eğer benlik biriyle, bir şehirle kendisini özdeşleştirmişse, ne yapar eder yol çizgilerini önüne katıp, mutlaka yola çıkardı. Ben de ilk olarak büyük lacivert valizi elbise dolabının üzerinden yere indirerek bu yolculuğu başlatmaya karar verdim. Her gün, kıyafetlerimden birini valize yerleştiriyordum. Ankara'nın kuru havasında, bu yavan şehirde yaşamayacaktım. Artık kendi dünyamın yıllardır tükenmek bilmeyen beklentisine ortak olmanın zamanı gelmişti.